•• Nancy's Diary ••

 

 

ฝนหลงฤดูเพิ่งจะซาสาย..
เสียงคลื่นซัดหาดทรายเริ่มได้ยินชัดเจนขึ้นอีกครั้ง

จากระเบียงห้องที่หันหน้าเข้าหาชายหาดที่นี่..
ฉันมองเห็นทะเลแล้ว โดยไม่มีหยดน้ำใดบดบังความงดงามตรงหน้าอีก
นอกจากละอองน้ำค้างหลังฝนตก ที่กำลังกระจายตัวไปทุกอณูอากาศ

ฉันเริ่มสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นเล็กน้อยในกลางดึกคืนนี้



..



ดูเหมือนจะไม่มีอะไรแตกต่างจากทุกครั้ง
บรรยากาศทะเลกลางคืนยังคงดูลึกลับ และหม่นเศร้าเช่นเดิม
ใครบางคนนอนเล่นกีต้าร์อยู่บนเตียงผ้าใบข้าง ๆ กลบความเศร้านั้น
ร้องเพลงรักเพลงเดิมที่ฉันคุ้นเคยซ้ำไปซ้ำมา

"ฉันดีใจที่มีเธอ ไม่ว่าต้องพบอะไร ฉันก็รู้ว่าฉันอุ่นใจที่ฉันนั้นจะมีเธออยู่กับฉัน"



..



ฉันซ่อนน้ำตาไว้ลึกสุด.. หลบรอยยิ้มและสายตาที่จ้องมองมาคู่นั้น
ตอบตัวเองไม่ได้ว่าควรจะแสดงออกอย่างไรดี
ในค่ำคืนนี้.. ที่บางอย่างไม่เป็นเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว


..



นานแค่ไหนแล้วไม่รู้ที่ฉันถูกปล่อยทิ้งให้อยู่ในโลกเดียวดาย
น้ำตารินไหลกับความคิดถึงที่ส่งไปแต่ไม่เคยถึง
นานแค่ไหน.. ที่ต้องเจ็บปวดกับการเงียบหายของใครบางคน
ที่ชีวิตแต่ละวันมีภาระมากมายประเดประดังเข้ามาไม่เคยสิ้นสุด
นานแค่ไหน.. ที่ชีวิตต้องเผชิญกับปัญหาอย่างโดดเดี่ยว
โดยไม่มีใครเคียงข้าง แม้แต่คุณ ผู้ซึ่งเรียกตัวเองว่า
"คนรักของฉัน"


จนวันนี้..


ฉันคุ้นชินกับการอยู่คนเดียวไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันเองก็ไม่รู้
ทะเล ท้องฟ้า หาดทราย ทุก ๆ อย่างรอบตัวดูสวยงามไปหมด
และไม่ว่าจะมีคุณอยู่ตรงนี้หรือไม่.. ฉันแน่ใจว่าไม่ต่างกัน


เริ่มรู้สึกถึงความเหินห่างของหัวใจตัวเองชัดเจน
คุณกลายเป็นเหมือนคนแปลกหน้าที่ฉันเพิ่งทำความรู้จักในเวลานี้
แต่น่าแปลกที่ตลอดเวลา คุณยังคงเป็นคนเดียวที่ฉันคิดถึงอยู่เสมอ
คิดถึงวันอบอุ่น และความทรงจำดี ๆ ที่เคยเกิดขึ้นระหว่างเรา

หรือคุณจะกลายเป็นแค่ความงดงามในอดีต ที่ฉันไม่อยากให้น้ำตา
และความเจ็บปวดใด ๆ มาลบล้างภาพสวยงามนั้นอีกต่อไป



..



เริ่มนึกถึงคำพูดของใครบางคนที่ว่า..
"คนบางคนมีไว้ให้เราคิดถึงมากกว่าจะใช้ชีวิตอยู่ด้วย"
ดูเหมือนมันเป็นคำพูดที่ฉันเพิ่งเข้าใจมันได้ดีในขณะนี้

และคุณอาจเป็นคนเดียวที่ทำให้ฉันได้สัมผัสมัน

 

..

 

 

 

ในดึกคืนนี้ที่น้ำค้างเย็นกระจายตัวไปทุกอณูอากาศ
ฉันเริ่มรู้สึกถึงความหนาวเย็นได้ชัดเจนขึ้น


เสียงเพลงรักเงียบลงแล้ว ใครบางคนวางกีต้าร์ลงบนเตียงผ้าใบ
แล้วเอื้อมมือมากุมมือกัน



"คุณยังรักผมอยู่ไหม"



เขาเอ่ยคำถามนี้ขึ้น จนฉันไม่อาจซ่อนน้ำตาไว้ได้
เมื่อคำถามที่ฉันเคยตอบมันได้อย่างง่ายดาย
กลับกลายเป็นคำถามที่คำตอบถูกกลืนหายไปในความเงียบงัน

 

 

 

 

แต่ในความเงียบงันนั้น คุณรู้สึกเหมือนกันไหม..
มืออุ่นของคุณที่กำลังกุมมือเย็นเฉียบของฉันไว้